فوتبال؛ آینه‌ای شکسته از اخلاق

به گزارش رکنا، هر تکه از این آینه شکسته، داستانی از حرمت‌شکنی، تخلف سازمانی، فراموشی اصول اولیه ورزش و بی‌توجهی به ارزش‌های والای ورزشی را روایت می‌کند.

در این صحنه غم‌انگیز، مسئولان فعلی فوتبال کارگردانان اصلی این شکستن هستند. آن‌ها با تصمیمات نادرست و رویکردی صرفاً تجاری، تخلفات را به یک «بازی جریمه‌ای» تبدیل کرده‌اند؛ جریمه‌هایی که هدف اصلی آن‌ها پر کردن خزانه‌های مالی فدراسیون است، نه احیای اخلاق و حرمت از دست رفته. این رویکرد نه تنها مشکل را حل نمی‌کند، بلکه به نوعی مجوز رسمی برای ادامه تخلفات و بی‌ادبی‌های بیشتر است.

آقای تاج! شما و زیرمجموعه‌های‌تان چرتکه دست گرفته‌اید و فقط نرخ فحش به خانواده و ناموس را محاسبه می‌کنید!؟ کاسبی راه انداخته‌اید که با هر تخلف، فقط جریمه نقدی دریافت می‌کنید و هیچ اصلاحی در رفتار انجام نمی‌دهید؟

پرسشی که این روزها از سوی تمام علاقه‌مندان به فوتبال از رئیس فدراسیون فوتبال مطرح می‌شود این است: فحاشی در ورزشگاه‌ها از توهین به خانواده و ناموس، به شعارهای نژادپرستانه، قومی و قبیله‌ای رسیده، اما واکنش شما و کمیته انضباطی همچنان فقط به جریمه‌های مالی محدود مانده است.

راستی آقای تاج، برای فحش به ناموس و توهین به مادر چقدر در نظر گرفته‌اید؟ شعارهای نژادپرستانه چطور قیمت‌گذاری شده‌اند؟ برای حرکت‌های اشاره‌ای دست و پای شجاع خلیل‌زاده که به تماشاگران، چه قیمتی تعیین کرده‌اید؟

چه کسی قرار است خداداد عزیزی را مهار کند؟ چه کسی جلوی افسارگسیخته شدن شجاع خلیل‌زاده را خواهد گرفت؟ و به ما بگویید تا چه زمانی قرار است مسئولان فوتبال خود را به ندیدن و نشنیدن رفتارهای نامناسب این دو نفر بزنند؟

با این روش مدیریتی که نه فقط اصلاح نمی‌کند، بلکه به تخلفات پوشش می‌دهد، ورزشگاه‌ها کاملاً از کنترل خارج شده‌اند. ادامه این روند، فوتبال ایران را به مسیری می‌برد که قطعاً به هیچ جای خوبی نخواهد رسید، نه از نظر ورزشی و نه از نظر اخلاقی.

تعارضات و اختلافات سازمانی، مانند سایه‌های تاریکی بر تمام گوشه‌های فوتبال افتاده‌اند. این مشکلات ریشه‌دار، سال‌هاست بدون راه‌حل واقعی باقی مانده‌اند. و در این میان، پیشکسوتان فوتبال که باید نگهبانان ارزش‌ها و الگوهای نسل‌های بعدی باشند، گاهی با گفتار و رفتار خود، به این سایه‌ها عمق می‌بخشند.

پیشکسوتی، تنها عنوانی نیست که با سال‌ها حضور در فوتبال به دست می‌آید. بلکه مرام، وقار و اخلاقی است که نسل‌ها از آن درس می‌گیرند. وقتی بزرگان فوتبال، ادبیات و رفتار نامناسب را انتخاب می‌کنند، آینه اخلاق، تکه‌تکه‌تر می‌شود.

فوتبالیست‌های جوان، با انرژی و شور خود، آینده فوتبال را می‌سازند. اما در این مسیر، به دنبال الگوهایی می‌گردند که اخلاق و حرمت را به آن‌ها بیاموزند. آیا ما به عنوان جامعه فوتبال، این الگوها هستیم؟ آیا به آن‌ها نشان می‌دهیم که احترام به پیشکسوتان، مربیان و حریفان، بخشی جدایی‌ناپذیر از DNA فوتبال است؟

مشکل ما در فوتبال، تنها شکستن آینه نیست، بلکه فراموش کردن زیبایی‌های درون آن است. ما باید آینه را بازسازی کنیم، تکه‌ها را جمع کنیم و دوباره آن را درخشان کنیم. این کار، نیازمند تلاش جمعی و اصلاحات اساسی در تمام ساختارهای فوتبال است.

جریمه‌های نقدی و سکوت، راه‌حل نیستند. ما باید با آموزش از سنین کوچک، آگاهی‌بخشی به مسئولان، بازیکنان و تماشاگران، و ترویج فرهنگ اخلاقی در تمام سطوح فوتبال، این ورزش را به مسیر اصلی‌اش بازگردانیم. فوتبال، در نهایت ورزش تیمی و اخلاق است، و ما باید این ارزش‌ها را در هر سطحی از آن احیا کنیم.

فوتبال ما، آینه‌ای شکسته در دست دارد، و ما باید با دستان توانا و قلب‌های آگاه، آن را ترمیم کنیم. این کار، نیازمند شجاعت تصمیم‌گیری از سوی مسئولان، تعهد تمام فعالان حوزه و عشق بی‌قید و شرط به فوتبال است. بیایید با هم، این آینه را دوباره زیبا کنیم.